Было б класна, каб гульні ў жывым этэры паказвалі на пляцы? не?!
Што для гэтага можна зрабіць?
Што для гэтага можна зрабіць?
Доброе время суток.
Тема интернета в Минске, его стоимости и его же качества поднималась в нашем сообществе неоднократно, и тем не менее, я хотел бы задать вопрос. Мне, в идеале, нужен нелимитированный доступ к сети Интернет, хотя бы с 18:00 до 9:00, не слишком высокая абонентская плата, приемлемая скорость соединения( минимум 320 кбит/сек; прошу заметить, меня, как и всех, интересует фактическая скорость соединения, а не заявленная в прайсах ) и стабильность этого соединения , наличие фтп-серверов или сети( вариант -- городской мини-торрент ), бодрая, резвая и вежливая техподдержка, простота оплаты услуг...
Да что уж тут, я ищу идеальный и, как следствие, несуществующий тарифный план :D Однако, увидев вот это предложение от "Деловой Сети", я был заинтригован. Еще бы --
Скорость доступа в Интернет --- 320 кбит/с
Рабочие дни с 18:00 до 9:00, --- Трафик
выходные дни (сб., вс.) --- неограничен
Включенный *трафик
в рабочие дни c 9:00 до 18:00 --- 20 МБ
Абонентская плата (ежемесячно) ---- 62 000 руб.
И вот сам вопрос -- кто пользуется данным тарифным планом данного провайдера? Скажите, так ли он хорош, как написано на сайте провайдера? И, если все не так уж безоблачно, то кто сможет мне посоветовать вечерне-ночной анлим за разумную цену?
Спасибо за внимание.
Тема интернета в Минске, его стоимости и его же качества поднималась в нашем сообществе неоднократно, и тем не менее, я хотел бы задать вопрос. Мне, в идеале, нужен нелимитированный доступ к сети Интернет, хотя бы с 18:00 до 9:00, не слишком высокая абонентская плата, приемлемая скорость соединения( минимум 320 кбит/сек; прошу заметить, меня, как и всех, интересует фактическая скорость соединения, а не заявленная в прайсах ) и стабильность этого соединения , наличие фтп-серверов или сети( вариант -- городской мини-торрент ), бодрая, резвая и вежливая техподдержка, простота оплаты услуг...
Да что уж тут, я ищу идеальный и, как следствие, несуществующий тарифный план :D Однако, увидев вот это предложение от "Деловой Сети", я был заинтригован. Еще бы --
Скорость доступа в Интернет --- 320 кбит/с
Рабочие дни с 18:00 до 9:00, --- Трафик
выходные дни (сб., вс.) --- неограничен
Включенный *трафик
в рабочие дни c 9:00 до 18:00 --- 20 МБ
Абонентская плата (ежемесячно) ---- 62 000 руб.
И вот сам вопрос -- кто пользуется данным тарифным планом данного провайдера? Скажите, так ли он хорош, как написано на сайте провайдера? И, если все не так уж безоблачно, то кто сможет мне посоветовать вечерне-ночной анлим за разумную цену?
Спасибо за внимание.
Клікніце на мапку. Звярніце ўвагу на межы Германіі і Рэспублікі Беларусь. Мапка ляжыць у адным кліку ад галоўнай старонкі мэйл.сру.
Зайшов у книгарню "Є", знайшов
![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
sasha_shlo.
Таленавітая украінская паэтка Багдана Маціяш. ЖЧ, здаецца, не вядзе, затое размаўляе з Богам.
Глямурны
bajdykevic сьціпла стаіць каля кнігарні "Є", ў якую ён мяне і прывёў яўна з рэклямнымі мэтамі. І я таксама рэклямую цю кнігарню, бо там кльово. Нам бы такую.калі фоткі занадта вялікія, рэагуйце
Na polském internetu zazářila nová hvězda. Někteří ho milují, jiní nenávidí a některám ho přijde líto. Pravdou ale je, že baví lidi (jestli to ovšem všecho myslí vážně, tak ho lituju i já)...
A ještě Garcjan z bagien (na motivy Jóžina z bážin):
A ještě Garcjan z bagien (na motivy Jóžina z bážin):
Тут такое дело. Мэр Минска, который Павлов, четыре года назад был избран в Совет Республики. Выбран от столицы. Проблема лишь в том, что он не прожил в Минске необходимые для этого пять лет. Лимита... :) А это условие для избрания сенатором. Давно нужно отменять к чертям все эти ограничения в Конституции
- Music:5nizza - 14_Солдат
Адам Глобус "Ваза з садавінаю" 1993 год.
Папера, акварэль, аловак, туш 140х130 мм.
название: What's Next?
Подошло время картин. Если не ошибаюсь, то сие произведения творит украинская художница. И если уж совсем не ошибаюсь, то она довольна молода. Некоторые картины будут подписаны с ценником. Короче мне очень нравится. И вам предлагаю полюбоваться.
( сделать это )
Сёння пайшоў у Гомельскую вабласную бібліятэку ім.Леніна каб узяць кніжкі фантастыку...
Сярод іх былі:
Рэй Брэдбэрі "451 градус па Фарэнгейту"
Роберт Хайнлайн "Зоркавы дэсант"
Олдзі Хакслі "Апавяданні"(хацеў узяць кніжку а я не было таму ўзяў апавяданні)
Шчэ ўзяў Джорджа Оруэла "Фэрма.1984" і для азнаямлення Макса Фрая.
Як жа я быў рады калі пабачыў што кніжка Джорджа Оруэла на роднай мове!
Такі хіт як 1984 ды яшчэ і на роднай мове!!!
Сярод іх былі:
Рэй Брэдбэрі "451 градус па Фарэнгейту"
Роберт Хайнлайн "Зоркавы дэсант"
Олдзі Хакслі "Апавяданні"(хацеў узяць кніжку а я не было таму ўзяў апавяданні)
Шчэ ўзяў Джорджа Оруэла "Фэрма.1984" і для азнаямлення Макса Фрая.
Як жа я быў рады калі пабачыў што кніжка Джорджа Оруэла на роднай мове!
Такі хіт як 1984 ды яшчэ і на роднай мове!!!
после знакомства с блогом HearYa, чье сотрудничество с разными небольшими компаниями делает возможным запись артистов в хорошей студии с последующей публикацией материалов в сети, пришла идея предложить белорусским предпринимателям поучаствовать в подобной схеме.
запостил предложение в![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/community.gif)
minsk_by - http://community.livejournal.com/minsk_
комментаторы считают, что такое поведение не к лицу артиста.
l_u_f_t "...дело в том, что обычно "коммерсанты" приходят к музыкантам с просьбой, а не наоборот. а если музыкант обивает пороги, то значит музыкант плохо работает. и никак иначе."
мне нравится категоричность и полная уверенность что "именно так и никак иначе".
запостил предложение в
minsk_by - http://community.livejournal.com/minsk_комментаторы считают, что такое поведение не к лицу артиста.
l_u_f_t "...дело в том, что обычно "коммерсанты" приходят к музыкантам с просьбой, а не наоборот. а если музыкант обивает пороги, то значит музыкант плохо работает. и никак иначе."мне нравится категоричность и полная уверенность что "именно так и никак иначе".
- Music:athlete - beyond the neighbourhood
В класс приходит новая учительница и представляется.
- Здравствуйте. Меня зовут Мария Ивановна. Я болею за Спартак. Теперь каждый из вас, дети, пусть также представится.
- Меня зовут Коля, я болею за Спартак.
- Меня зовут Маша, я болею за Спартак.
Так дело доходит до последнего мальчика.
- Меня зовут Тарас, я болею за Динамо Киев.
Учительница возмущается.
- Как ты можешь?! Почему это ты болеешь за Динамо!?!?
- Моя мама болеет за Динамо, мой папа болеет за Динамо, мои друзья болеют за Динамо и я болею за Динамо.
- И что? А если бы твоя мама была проституткой, папа наркоманом, а друзья вообще пидарасами, чтобы ты тогда делал?!
- Тогда бы я болел за Спартак!
Падзякі за показку сюды:scherbyna
- Здравствуйте. Меня зовут Мария Ивановна. Я болею за Спартак. Теперь каждый из вас, дети, пусть также представится.
- Меня зовут Коля, я болею за Спартак.
- Меня зовут Маша, я болею за Спартак.
Так дело доходит до последнего мальчика.
- Меня зовут Тарас, я болею за Динамо Киев.
Учительница возмущается.
- Как ты можешь?! Почему это ты болеешь за Динамо!?!?
- Моя мама болеет за Динамо, мой папа болеет за Динамо, мои друзья болеют за Динамо и я болею за Динамо.
- И что? А если бы твоя мама была проституткой, папа наркоманом, а друзья вообще пидарасами, чтобы ты тогда делал?!
- Тогда бы я болел за Спартак!
Падзякі за показку сюды:
scherbyna
Заўтра а шасьці гадзін вечара на Курапатах адбудзецца традыцыйнае ўшанаваньне памяці ахвяр камуністычных рэпрэсіяў. Збор у 17:10 на Сядзібе БНФ.
Такім чынам, знацьмем, хто будзе адказны,
калі ў выніках Перапісу-2009 будзе альбо ня будзе
такі пункт, як "национальность - ЛИТВИН" :)
Запрашаем годна сустрэці Перапіс-2009
разам з litviny2009 і lithuaniae2009!
Всем привет. Собираемся сменить кухню. Посоветуйте пожалуйста ответственные конторы, занимающиеся вопросом "кухни под заказ". Главные критерии: качество работы и широкий ассортимент. Спасибо!
уважаемые предприниматели г. Минска!
есть ли среди вас ищущие возможности заявить о себе молодежной аудитории через ассоциацию с культурными акциями?
имеется ввиду интернет-проект: записываем в минской студии песни и публикуем их в сети. бюджет не страшный.
можно было бы небольшим вложением средств поддержать культурную жизнь Беларуси и помочь себе обрести новых потребителей того, что вам есть предложить.
есть ли среди вас ищущие возможности заявить о себе молодежной аудитории через ассоциацию с культурными акциями?
имеется ввиду интернет-проект: записываем в минской студии песни и публикуем их в сети. бюджет не страшный.
можно было бы небольшим вложением средств поддержать культурную жизнь Беларуси и помочь себе обрести новых потребителей того, что вам есть предложить.
- Music:athlete - beyond the neighbourhood
Вероника: откуда ты про геев так неплохо осведомлён??? наталкивает на мыслиии.. да ладно мы всё равно тебя с Наташей хотим))))))))))))
Сергей: О. И как же вы меня "хотите"?
Вероника: просто невообразимо дико..... зарокинуть тебя на парту, сдернуть с тебя штаны и выкрикивая единственное знакомое мне понятие по физике..... вот так вот.....
Сергей: О. И как же вы меня "хотите"?
Вероника: просто невообразимо дико..... зарокинуть тебя на парту, сдернуть с тебя штаны и выкрикивая единственное знакомое мне понятие по физике..... вот так вот.....
Пытливый ум и жадное до новизны ухо при умелом использовании интернета заводит в удивительные дали. По такой же схеме нашелся инди муз-блог группы ребят базирующихся в Чикаго под названием HearYA - они частенько постят об интересной независимой и не попадающей в свет софитов масс-медиа музыке. Причем они не просто ПИШУТ, благодаря сотрудничеству со Стивом Ширком и его небольшенькой студией Shirk Music в центре Чикаго они регулярно пишут живые сессии примечательных музыкантов.
Меня притянула HearYA сессия MATTHEW RYAN которую они устроили в июне 2008 года после того, как один из ведущих блога увидел Мэттью на фестивале South by Southwest - крупнейшем музыкальном событии Америки.
Они пригласили его в студию и записали 5 песен - рекомендую скачать и ознакомится с одним из интереснейших сонграйтеров современности!
технические подробности записи есть тут
Originally published at На Проводе. You can comment here or there.
“Ён выконваў просьбы і загады аблвыканкаму і КДБ, але ж і гэта не дапамагло, не дапусьцілі”.
http://www.svaboda.org/content/Arti
Тадэвуша Крычкоўскага, было старшыню Саюза палякаў на Беларусі і вядомага прыхільніка Лукашэнкі, незарэгістравалі кандыдам у дэпутаты па Гарадзенскай сельскай акрузе. Прычына несапраўдныя подпісы.
Кручкоўскі не мог сабраць нармальную ініцыятыўную групу таму подпісы хадзіў збіраць разам з сваімі сваякамі. І ўсё адно не здолеў іх нармальна сабраць. Дарэчы цікавая акалічнасць - на вёскі дзе жыве шмат палякаў і дзе яго ведаюць былы лідар СПБ не паехаў, а засяродзіўся на збіранні подпісаў у Гродне ў раёне дзе жывуць былыя вайскоўцы.
Сімптаматычна, аднак!
У камісіі, якая прымала рашэнне ёсць сябры апазіцыі таму вядома - ён сапраўды не здолеў нармальна сабраць подпісы. А на халяву яго прапіхваць у кандыдаты не сталі. Чаму? Проста сёння гэты чалавек за якім цягнецца шлейф сэксуальных і фінансавых скандалаў уладам не патрэбны. Выкарыстаны па максімуму і ўжо адпрацаваны матэр'ял!
http://www.svaboda.org/content/Arti
Тадэвуша Крычкоўскага, было старшыню Саюза палякаў на Беларусі і вядомага прыхільніка Лукашэнкі, незарэгістравалі кандыдам у дэпутаты па Гарадзенскай сельскай акрузе. Прычына несапраўдныя подпісы.
Кручкоўскі не мог сабраць нармальную ініцыятыўную групу таму подпісы хадзіў збіраць разам з сваімі сваякамі. І ўсё адно не здолеў іх нармальна сабраць. Дарэчы цікавая акалічнасць - на вёскі дзе жыве шмат палякаў і дзе яго ведаюць былы лідар СПБ не паехаў, а засяродзіўся на збіранні подпісаў у Гродне ў раёне дзе жывуць былыя вайскоўцы.
Сімптаматычна, аднак!
У камісіі, якая прымала рашэнне ёсць сябры апазіцыі таму вядома - ён сапраўды не здолеў нармальна сабраць подпісы. А на халяву яго прапіхваць у кандыдаты не сталі. Чаму? Проста сёння гэты чалавек за якім цягнецца шлейф сэксуальных і фінансавых скандалаў уладам не патрэбны. Выкарыстаны па максімуму і ўжо адпрацаваны матэр'ял!
Месцы
У маладосці, калі чалавечы век здаваўся доўгім і вялікім, я выбіраў сабе мясціны для жыцця. Ёздзіў я па свеце, прыглядаўся, прымерваўся. Такіх мясцін назбіралася не так і шмат, а дакладней іх было ўсяго тры: Мазыр, Тарту і Сочы. Каб у тыя часы не было “жалезнай заслоны”, што падзяляла свет на два варожых палітлагера, і мне можна было б выехаць за межы савецкай імперыі, месцы б выбраліся зусім іншыя. Толькі легальна пакінуць імперыю я не мог, а на ўзброены канфлікт на мяжы ісці не намерваўся з-за сваіх пацыфістычных перакананняў, праз якія нават у бяздарнае саўдэпаўскае войска я не пайшоў. Таму ўсе найлепшыя мясціны майго хіповага юнацтва былі ў межых адной, хай сабе і вялізарнай, дзяржавы.
Ціхі Мазыр я ўпадабаў з-за жанчыны. На стромкім беразе шырокае Прыпяці жыла мая Тамара. Мы гулялі з ёю ў летнім духмяным сасонніку, плавалі на рачным параходзіку, пілі “масандру”, набытую ў параходным буфеце, цалаваліся і мілаваліся. Як жа-ж было не палюбіць спакойны Мазыр? Мне бычылася нашае жыццё з Томаю і дачкой Вольгаю ў ціхамірным Мазыры. Замоў на розныя сценапісы і вітражы ў Мазыры і Гомелі было многа. Заробкі ў тагачасных мастакоў-манументалістаў былі вялікія. Так што я сур’ёза думаў кінуць Менск і перабрацца ў Мазыр, але адносіны з Тамараю сапсаваліся, я застаўся ў Менску.
Універсітэцкі гарадок Тарту мяне ўразіў сціпла-зялёным колерам дамкоў ашаляваных дошачкамі і цішынёю. У Тарту было ціха, як у вялікай майстэрні мастака. А яшчэ там было часта. Тады ў Тарту было чыста, як чыста цяпер у Менску. Савецкі Менск быў брудным горадам, не такім брудным, як Масква ці Ленінград, але ўсё адно смецця на вуліцах было шмат. Тарту са сваёй чысцінёю, выхаванасцю, адкрытасцю ўсіх дзвярэй мяне зачараваў. Каб у Тарту было мастацкае жыццё, каб у тамтэйшым універсітэце меўся мастацкі факультэт, я б туды пераехаў. Але Тарту быў горадам навукоўцаў, а не мастакоў і музыкаў. Музыкі з мастакамі туды прыязджалі толькі на фестывалі і выставы, а мне такога выстаўна-фестывальнага жыцця было замала, мне трэба было штодзённае жыццё ў мастакоўскім асяродку, таму я не перабраўся з шэрага Менску ў зялёны Тарту.
З Сочы мае ўзаемаадносіны складаліся надзіва шчасліва. Мая цётка Рэгіна выйшла замуж за Генадзя і перабралася жыць да яго, на бераг Чорнага мора. З трэцяга класа я едзіў да цёткі ў Сочы. Бацькі давалі мне грошы на квіток у адзін бок, цётка купляла мне другі квіток. Сочы я ведаю зусім не так, як яго бачаць прыбітыя сонцам турысты і адпачыннікі. Сочы я ведаю наскрозь. Але жыць у вялікім Сочы мне ніколі не хацелася, пакуль Рэня не купіла маленькі дамок у гарах, над мястэчкам Мацэста. Менавіта ў гарах мне захацелася жыць. Я сядзеў на беразе горнага ручая і прыдумляў сабе паэтычнае жыццё з вырошчваннем гародніны і маляваннем горных ды марскіх краявідаў. Лес, які абступаў цётчын дамок, людзі называлі Лесам дэзірціраў. У часы Другой Сусветнай вайны, у тым лесе хаваліся мужчыны, што не хацелі ваяваць. Бясконцыя згадкі пра вайну ў Беларусі так мне надакучылі і так абрыдлі, што Лес дэзірціраў выглядаў простым і правільным раем. Але мае намеры жыць у горным райскім дамку прапалі, яны прапалі ў маленечкай прадуктовай краме, дзе я зазвычай набываў сякія-такія прадукты, перад паходам у горы. Паперадзе мяне ў чарзе стаяў горац, такі звычайны селянін у вялікай кепцы з спрацаванымі на зямлі вялікімі рукамі. Селянін папрасіў у прадавачкі сто кілаграмаў солі і сто пачак з запалкамі. У дзяцінстве мая баба Броня наказала мне ўважліва прыглядацца да простых людзей у прадуктовых крамах. “Як пабачыш простага мужчыну, які бярэ мяшок солі, ведай – гэта вайна!”
Калі я сказаў цётцы, што ў іх хутка пачнецца вайна, Рэгіна мне не паверыла. Не паверыў мне і Генадзь. Ён, як кожны рускі, верыў у непераможнасць і магутнасць Расеі. “Ды мы гэтых горцаў за адзін дзень скруцім!” – са смехам казаў мне падвяселены гарэлкаю Генадзь.
Паверыць у заўтрашнюю вайну амаль не магчыма. Як мне цяжка паверыць у страту сваіх сваіх найлепшых месцаў для жыцця. Цётчын дамок горцы спалілі. Лес дызертыраў запоўніўся каўказкімі партызанамі. Ціхі і чысты Мазыр нечакана апынуўся зусім побач з Чарнобыльскай забруджанай радыяцыяй зонаю. А Тарту? Эстонцы пасля абвяшчэння сваёй незалежнай дзяржавы пачалі прыходзіць да людзей, якія ім не падабаліся, і прапаноўваць ім пакінуць Эстонію на працягу 24 гадзінаў. Пэўна, эстонцы мелі права так сябе паводзіць, але майму знаёмаму мастаку Яўгену давялося з’ехаць. І так здарылася, што ў Менску ён прыйшоў да мяне і папрасіў здаць яму маленькі працоўны пакой. Я не адмовіў Яўгену.
У сталым веку, калі чалавечае жыццё падаецца кароткім і нязначным, я не шукаю сабе лепшых мясцін для жыцця, бо іх проста няма.
У маладосці, калі чалавечы век здаваўся доўгім і вялікім, я выбіраў сабе мясціны для жыцця. Ёздзіў я па свеце, прыглядаўся, прымерваўся. Такіх мясцін назбіралася не так і шмат, а дакладней іх было ўсяго тры: Мазыр, Тарту і Сочы. Каб у тыя часы не было “жалезнай заслоны”, што падзяляла свет на два варожых палітлагера, і мне можна было б выехаць за межы савецкай імперыі, месцы б выбраліся зусім іншыя. Толькі легальна пакінуць імперыю я не мог, а на ўзброены канфлікт на мяжы ісці не намерваўся з-за сваіх пацыфістычных перакананняў, праз якія нават у бяздарнае саўдэпаўскае войска я не пайшоў. Таму ўсе найлепшыя мясціны майго хіповага юнацтва былі ў межых адной, хай сабе і вялізарнай, дзяржавы.
Ціхі Мазыр я ўпадабаў з-за жанчыны. На стромкім беразе шырокае Прыпяці жыла мая Тамара. Мы гулялі з ёю ў летнім духмяным сасонніку, плавалі на рачным параходзіку, пілі “масандру”, набытую ў параходным буфеце, цалаваліся і мілаваліся. Як жа-ж было не палюбіць спакойны Мазыр? Мне бычылася нашае жыццё з Томаю і дачкой Вольгаю ў ціхамірным Мазыры. Замоў на розныя сценапісы і вітражы ў Мазыры і Гомелі было многа. Заробкі ў тагачасных мастакоў-манументалістаў былі вялікія. Так што я сур’ёза думаў кінуць Менск і перабрацца ў Мазыр, але адносіны з Тамараю сапсаваліся, я застаўся ў Менску.
Універсітэцкі гарадок Тарту мяне ўразіў сціпла-зялёным колерам дамкоў ашаляваных дошачкамі і цішынёю. У Тарту было ціха, як у вялікай майстэрні мастака. А яшчэ там было часта. Тады ў Тарту было чыста, як чыста цяпер у Менску. Савецкі Менск быў брудным горадам, не такім брудным, як Масква ці Ленінград, але ўсё адно смецця на вуліцах было шмат. Тарту са сваёй чысцінёю, выхаванасцю, адкрытасцю ўсіх дзвярэй мяне зачараваў. Каб у Тарту было мастацкае жыццё, каб у тамтэйшым універсітэце меўся мастацкі факультэт, я б туды пераехаў. Але Тарту быў горадам навукоўцаў, а не мастакоў і музыкаў. Музыкі з мастакамі туды прыязджалі толькі на фестывалі і выставы, а мне такога выстаўна-фестывальнага жыцця было замала, мне трэба было штодзённае жыццё ў мастакоўскім асяродку, таму я не перабраўся з шэрага Менску ў зялёны Тарту.
З Сочы мае ўзаемаадносіны складаліся надзіва шчасліва. Мая цётка Рэгіна выйшла замуж за Генадзя і перабралася жыць да яго, на бераг Чорнага мора. З трэцяга класа я едзіў да цёткі ў Сочы. Бацькі давалі мне грошы на квіток у адзін бок, цётка купляла мне другі квіток. Сочы я ведаю зусім не так, як яго бачаць прыбітыя сонцам турысты і адпачыннікі. Сочы я ведаю наскрозь. Але жыць у вялікім Сочы мне ніколі не хацелася, пакуль Рэня не купіла маленькі дамок у гарах, над мястэчкам Мацэста. Менавіта ў гарах мне захацелася жыць. Я сядзеў на беразе горнага ручая і прыдумляў сабе паэтычнае жыццё з вырошчваннем гародніны і маляваннем горных ды марскіх краявідаў. Лес, які абступаў цётчын дамок, людзі называлі Лесам дэзірціраў. У часы Другой Сусветнай вайны, у тым лесе хаваліся мужчыны, што не хацелі ваяваць. Бясконцыя згадкі пра вайну ў Беларусі так мне надакучылі і так абрыдлі, што Лес дэзірціраў выглядаў простым і правільным раем. Але мае намеры жыць у горным райскім дамку прапалі, яны прапалі ў маленечкай прадуктовай краме, дзе я зазвычай набываў сякія-такія прадукты, перад паходам у горы. Паперадзе мяне ў чарзе стаяў горац, такі звычайны селянін у вялікай кепцы з спрацаванымі на зямлі вялікімі рукамі. Селянін папрасіў у прадавачкі сто кілаграмаў солі і сто пачак з запалкамі. У дзяцінстве мая баба Броня наказала мне ўважліва прыглядацца да простых людзей у прадуктовых крамах. “Як пабачыш простага мужчыну, які бярэ мяшок солі, ведай – гэта вайна!”
Калі я сказаў цётцы, што ў іх хутка пачнецца вайна, Рэгіна мне не паверыла. Не паверыў мне і Генадзь. Ён, як кожны рускі, верыў у непераможнасць і магутнасць Расеі. “Ды мы гэтых горцаў за адзін дзень скруцім!” – са смехам казаў мне падвяселены гарэлкаю Генадзь.
Паверыць у заўтрашнюю вайну амаль не магчыма. Як мне цяжка паверыць у страту сваіх сваіх найлепшых месцаў для жыцця. Цётчын дамок горцы спалілі. Лес дызертыраў запоўніўся каўказкімі партызанамі. Ціхі і чысты Мазыр нечакана апынуўся зусім побач з Чарнобыльскай забруджанай радыяцыяй зонаю. А Тарту? Эстонцы пасля абвяшчэння сваёй незалежнай дзяржавы пачалі прыходзіць да людзей, якія ім не падабаліся, і прапаноўваць ім пакінуць Эстонію на працягу 24 гадзінаў. Пэўна, эстонцы мелі права так сябе паводзіць, але майму знаёмаму мастаку Яўгену давялося з’ехаць. І так здарылася, што ў Менску ён прыйшоў да мяне і папрасіў здаць яму маленькі працоўны пакой. Я не адмовіў Яўгену.
У сталым веку, калі чалавечае жыццё падаецца кароткім і нязначным, я не шукаю сабе лепшых мясцін для жыцця, бо іх проста няма.
У чаканні цягніка, Тарту, 1982 год.
Хачу павіншаваць усіх аматараў беларускага футболу з гэтым выбітным дасягненнем.
Беларускі клуб пераіграў балгарскіх недабіткаў і выйшаў у групавую стадыю ЛІГІ ЧЭМПІЁНАЎ!!! Так трымаць і надалей хлопцы!!!
Беларускі клуб пераіграў балгарскіх недабіткаў і выйшаў у групавую стадыю ЛІГІ ЧЭМПІЁНАЎ!!! Так трымаць і надалей хлопцы!!!
У Салігорску пад час распаўсюду незалежнай газэты "Свабодны Салігорск" (нумар прысьвечаны падзеям у Грузіі) былі затрыманыя 4 маладафронтаўца: Іван Шыла, Хрысьціна Самойлава, Андрусь Тычына і Глеб Сноркін. У дадзены момант усе затрыманыя знаходзяцца ў пастарунку.
А ці магчыма распаўсюджваць улёткі і газэты без затрыманьняў?
А ці магчыма распаўсюджваць улёткі і газэты без затрыманьняў?
БАТЭ – у Лізе чэмпіёнаў! Матч у адказ супраць «Леўскага», у 3-м раўндзе Лігі чэмпіёнаў завершыўся зь лікам 1:1. Два тыдні таму ў Сафіі БАТЭ выйграў 1:0. Такім чынам, беларускі клюб упершыню ў гісторыі трапіў у групавы турнір Лігі чэмпіёнаў, за што атрымае 7 мільёнаў эўра.
рэпартаж цалкам : http://nn.by/index.php?c=ar&i=19498
рэпартаж цалкам : http://nn.by/index.php?c=ar&i=19498
Вось такую навіну прачытаў на САЛІГОРСК.org
--------------------------------------
Увесь Салігорск абмяркоўвае тэму магчымага тэракту пад час сьвяткаваньня юбілею. Маўляў такая перасьцярога міліцыі ня проста так. Бацькі першаклясьнікаў ужо адмаўляюцца весьці сваіх малых на ўрачыстую лінейку, якую вырашылі сумясьціць са сьвяткаваньнем дня гораду 31 верасьня. Прычына тая ж: бо пэўна будзе тэракт.
---------------------
http://saligorsk.org/index.php?nma=s
--------------------------------------
Увесь Салігорск абмяркоўвае тэму магчымага тэракту пад час сьвяткаваньня юбілею. Маўляў такая перасьцярога міліцыі ня проста так. Бацькі першаклясьнікаў ужо адмаўляюцца весьці сваіх малых на ўрачыстую лінейку, якую вырашылі сумясьціць са сьвяткаваньнем дня гораду 31 верасьня. Прычына тая ж: бо пэўна будзе тэракт.
---------------------
http://saligorsk.org/index.php?nma=s